Na dat lekkere natje weer snel terug naar Brent en Walter die op het punt staan om bij de burgervader van Los Eindjeles aan te tafel te kruipen…

Walter en ik hadden onze verhalen nog niet helemaal op elkaar afgestemd, soms kwamen we uit Antwerpen, dan weer uit Stockholm en daarna maar gewoon weer uit Eindhoven. Het verhaal werd tijdens de lunch met de burgemeester, de designers, de medewerkers en natuurlijk ons ontwerpersduo van Brent Kottar Design, alleen maar onduidelijk en ingewikkelder. Er werd namelijk gevraagd naar onze persoonlijke gegevens, hmmm lastig publiek. ‘okee Brent, mag ik even je visitekaartje? -Uuuuhm nee…nee dat kan echt niet. Die heb ik namelijk maar eentje en die zit nu net in mijn badge’ Ik kon natuurlijk mijn kaartje niet geven want dan zouden we door de mand vallen. ‘Oo oké, maar kan ik dan gewoon je details opzoeken op brentkottar.dk?’ Walter Melon bleek een assistent te zijn die zijn vak serieus nam, ik had hem sowieso al het papierwerk meegegeven zoals dat hoort, en met een pen achter zijn oor leek het ook echt op een design-assistent-nicht. ‘Nee want, je moet weten dat wij dit bedrijf pas net zijn begonnen met wat jongens uit Stockholm, en de website is nog niet klaar ziet u.’ zei Walter deskundig. Daarna vroeg de contactpersoon die alles regelde, ‘mag ik dan je email adres?’ Ik was geneigd om gewoon hardop NEE te zeggen, want nu zou ik al helemaal door de mand vallen aangezien ik alleen mijnechtenaam@gmail heb. Gelukkig redde Walter ons nogmaals, door de biki mail in te zetten als onze laatste troef. Pfweeew, dat was een lastige. Alle formaliteiten voldaan, en kon het ouwehoeren nu eindelijk beginnen. Alle designers werden in groepen ingedeeld en elke groep zou dan weer een groep van 16 bobo’s moeten begeleiden door de designjungle. Wij waren groep Brentje Kottar en Walter, en zaten in een groep met nog een gast.

‘Hee, aangenaam ik ben Ties en ik moet gelijk even wat bekennen, ik ben helemaal geen échte designer, ik ben tekstschrijver’ zei onze groepsgenoot tegen ons met een zachte stem. Ik zette maar mijn meest arrogante blik op, en zei zoiets van, hmmm jammer. Terwijl we onze lach in probeerde tijdens deze onwijs absurde situatie, babbelde het gezelschap rustig voort en werd het draaiboek doorgenomen.

De zaal is inmiddels ruimschoots gevuld met allerlei mensen uit de top van de zakenwereld, politiek en bingelwereld, klaar om een dagje te designen onder leiding van een groepje TOP designers. Allerlei CEO’s van Philips, Rabobank en noem maar op, hadden het geluk om bij ons in de groep te zitten. Van het ene welkomstwoord naar het andere, half uurtje rond kijken en hup met twee tourbussen naar de volgende locatie. Vanaf de TU naar de Design Academy. Wederom eerst weer eens een welkomstwoord door de directrice. Gelukkig is er bij déze ook drank aanwezig. We gieten in vijf minuten gauw een champagne of drie naar binnen, hmm lekker. Daar waren we ook echt aan toe, de spanning is te snijden, heel Eindhoven banjerd nu op dit moment door hetzelfde gebouw, en herkend worden is niet onze bedoeling. De drank doet zijn werk goed, de spanningsboog staat wat minder strak. Maar fuck wat is het hier op de academie warm zeg, en vooral met zo’n pruik op. Ik kijk in de spiegel en ik zie dat ik er uit zie als een debiel, maar opvallen doe ik allerminst. Het gebouw stikt van de hippe designkoppen, ik zie er maar braafjes uit. Vandaar dat ik ook nog niet ben opgevallen tussen het gezelschap. Het gaat ons goed af! Geen bekende tegen gekomen, behalve mijn ouders en nog wat andere die inmiddels wel door hebben dat ze me in dit soort situaties aan moeten spreken met Brent, eitje!

De derde halte is het klokgebouw, plan 2 om precies te zijn, waar er nog steeds restanten te zien zijn van het slagveld dat zich heeft voltrokken tijdens de mongolen jam. We worden verwelkomd met een lekkere perensap-wodka en wat hapjes,hmmmm lekker doe ons er nog twee! Het usual welkomstwoordje over de kracht en belang van design, bla bla bla. Even een half uurtje door het klokgebouw lopen, een beetje ouwehoeren over vormen en uitleggen wat wij nu precies doen. We maken kasten van vilt. Ons gezelschap is natuurlijk niet gek, en vraagt maar door, over afzetmarkten, productieprocessen en waarom ons kantoor dan in Antwerpen en dan weer in Stockholm zit. Pittige vragen, dus antwoorden wij weer met woorden als, concepten, structuren, natuurlijke materialen, synergie en ontwerpers vrijheid. Dat is vooral een hele goeie, werkt altijd.

Hele vreemde en ongemakkelijke gesprekken leverde het op, gelukkig waren we met z’n tweeën en konden we als het te ongemakkelijk werd gewoon interrumperen met de telefoon in de hand en zeggen dat ‘Antwerpen weer eens belt, pffff”

Als laatste staat op het programma, de High Tech Campus. Eindelijk de laatste uurtjes, we zijn nu echt toe aan wat borrels en goed veel eten. Nu wordt het echt sjiek. Eerst weer een lezing bijwonen over de krachten die ontstaan als het bedrijfsleven in dialoog gaat met designers of zo. We waren goed op dreef tijdens die borrel, de verhalen over ons bedrijf werden steeds vreemder en vreemder. Maar nog steeds zijn we goed in onze rol en vallen we totaal niet op, al moet ik wel heel vaak aan mijn jeukerige pruik krabben. Dj Caz ‘wat doet jij hier nou weer’ draait goede borrelmuziek en Amaro ‘heeee Brentje’ zorgt voor het heerlijke eten, alles gaat goed, te goed misschien zelfs. Tijdens het diner krijgen we twee mooie plekken aan het hoofd van de tafel toegewezen. Het had iets weg van een te gezellig kerst diner, daar zit je ook verkleed in een apenpak wijn te gieten alsof het water is. Alleen zitten er daar geen honderd mensen aan een tafel en hoef je niet te doen bent alsof je conceptuele stoelen maakt. Het had niet langer moeten duren of we stonden samen met de burgemeester voetbal liedjes te zingen. Het bleek steeds moeilijker om onze rol te houden, de genodigden verlieten mondjesmaat het pand, terwijl het bij ons steeds gezellig werd. Walter vroeg nog eventjes met een vriendelijke ‘VAT’ aan de burgemeester of hij even de bloemen vast kon maken zodat ie’ z’n veters kon strikken, en we waren klaar om te gaan. We worden nogmaals hartelijk bedankt voor alle goede zorgen, en nu is het wel welletjes. De touringcars stond er gelukkig nog, al de designtaxis die ons naar huis zouden brengen waren al op en zo gingen we gezellig met een lelijk bosje bloemen in polonaise weer de bus in. Nou dat is pas designen!