DDW08; SHOW ME YOUR MUSIC
Beste Rene,
Ik heb er dit jaar voor gekozen om mijn Designweek verslag te doen in de vorm van een zo accuraat mogelijke reconstructie van een exemplarisch gesprek dat plaats vond op dinsdagnacht in galerie Wei.
Show Me Your Music!
Met een hoop kabaal kwam er een gezond ogende blonde jongeman binnen. Hij wist het juiste antwoord op de geheime vraag(Q:Heb je iets te roken? A:Ja) dus officieel kon hem de toegang niet geweigerd worden. En ik was natuurlijk zelf ook te gast. De olijke mid twintiger bleek dubbel te gast te zijn want het betrof een oosterbuur genaamd Karst. Maar genoeg daarover, al is het wel weer heel typisch…
Flesje bier, sigaretje. Inmiddels begon het cdtje met campy jaren 80 hits me flink op mijn zenuwen te werken en besloot ik een poging te wagen mijn iPod aan te sluiten op de installatie. “I play ze music!” zei de derdejaars Design academy student op gebiedende toon en toverde een iPhone uit zijn hippe drie kwart jas. Nou, dat dacht ik toch niet! Er volgde een hele rits vragen, op mij afgevuurd als kogels uit een Uzi op een vluchtend joods gezin. Wie ik dan wel niet was? Ondertussen had ik in al mijn goedheid besloten dat Karst lekker zijn muziekje mocht draaien (Dredg, ik heb het daarna opgezocht, en het heeft mijn leven helaas niet veranderd zoals hij me voorspelde). Wat ik dan deed? “You a musician? Ha! Show me your music!” De laatste zin herhaalde hij een keer of tien en veranderde in een halve minuut in een regelrecht bevel. Ik kon inmiddels al totaal niet meer inschatten of het hier een waanzinnige of een gewone dronken student betrof, waanzin en drank zijn mij zelf namelijk niet geheel vreemd. Na even getwijfeld te hebben de arme jongen uit zijn lijden te verlossen besloot ik toch maar de muziek voor zich te laten spreken en sloot mijn iPod aan. “Shake some action” van the Flamin’ Groovies uit 1976 stond nog op… “Zis is you? Zis is shit!” Wablief? Ik heb de iPod maar op shuffle gezet. En me maar in het gesprek over design en kunst gemengd.
Karst vertelt me met een stalen gezicht dat ie na een heel zwaar leven eindelijk op zijn plek is hier in Eindhoven. “Killing Floor” van Howlin’ Wolf uit 1964 staat op en hij vraagt me geïnteresseerd of ik dit nog steeds ben. “That’s right!” “I like zis! You also ze singer?” “Yep! I’m also the singer, my friend. And I play the saxomophone.” Hij kan moeilijk omschrijven wat hij nou precies doet: “I’m really into shapes”. Aha…
N.W.A. “Fuck the police”. Hier trapt hij nog net niet in. Kut, geen vloeitjes. Ik fantaseer hoe het zijn als zo iemand per ongeluk Compton in zou lopen met die dure flapschoenen. Geen nood, ik ben de McGyver van de pijpenbouw. Nog voordat ik aan de slag kan met het moeizaam bij elkaar gesprokkelde basis materiaal (zilverpapier, rietjes, de dop van een zoutvaatje en meer) grist mijn nieuwe vriend alle ingredienten weg om mij ter plaatse een demonstratie Ultimate Design te laten zien. Om hem te plezieren probeer ik met zijn apparaat halve gram wiet (da’s dan 5€ oder 10 deutschmarks) te roken. Het meeste komt, gelukkig niet brandend, in mijn keel terecht. “What do you sink?” “I think it sucks!” “Yes!!! And that is ze point of design!”.
The House of Destructo staat op, Alpha/omega, you have no heart. Ik heb hem nog even door laten ratelen. Ik heb hem 2 minuten recht in de ogen gekeken en alleen nog maar gezegd “You’re full of shit” en na een keer of vier brak ie onder de spanning.
“Yes, I am…”
Andere hoogte/dieptepunten waren:
*De zogenaamde kunstkenner die zelfs wist uit welke periode de (door mij ter plekke verzonnen) champagneflessen gevuld met stront zijn die Joep van Lieshout heeft gemaakt op de kunstacademie in Parijs.
*De 5 dagen na bovenstaand tafereel heb ik elke keer geantwoord dat ik vooral met vorm bezig ben en me niet of nauwelijks met inhoud bezig hou op de vraag wat ik dan wel niet doe. Ongeveer 10% moest lachen.
*Lekker staan paffen in Wei en het Stroomhuisje.
*Karst had zijn ongepaste zelfvertrouwen de volgende dag alweer terug toen ik hem in de Hoogste Tijd zag.
Tot volgend jaar jongens en meisjes,
biki90 |
Hendige tags: Beeldverslag, DDW, Design, Eindje Rock City | 4 Replieken » |
Broertjes van deze post: De Grote Boze Solar Post |
LockDown @ Ruigoord |
STRNTSTRP! |







Jowhanneske
jawoll
Repliekeer hier dan weer op
op 11 november 192008 om 08:49
Reneger
“Er volgde een hele rits vragen, op mij afgevuurd als kogels uit een Uzi op een vluchtend joods gezin.” beeldspraak van de dag.
Repliekeer hier dan weer op
op 11 november 192008 om 18:27
Wannegek
Schoten de Duitsers al met Uzi’s?
Repliekeer hier dan weer op
op 11 november 192008 om 18:34
reneger
niet altijd…
Repliekeer hier dan weer op
op 11 november 192008 om 20:59