Welkom

Ach, een achtergelaten brief van wijlen Brent Kottar! Een brief wat het verhaal over de rise and rise van de man achter de vaas vertelt. Tevens een uniek kijkje achter de schermen tijdens zijn dagvullende begeleiden-van-burgemeester-en-consorten-program vergezeld door zijn personal assistant. Omdat hij zo mooi is smeren wij hem uit in twee delen. Ga er maar eens goed voor zitten, deel1 van;

Dutch Design Week According to BRENT KOTTAR

Carnaval en de Dutch Design Week in Eindhoven hebben een hoop met elkaar in gemeen. Er lopen bijvoorbeeld een heleboel verklede mafkezen rond tijdens de DDW waarvan je niet weet of het nou een grapje is of niet, tijdens carnaval is dat een stuk makkelijker. Er is ook elke dag wel een feest of acht, elke dag kan je gewoon pas om half zes thuis komen als je wil, en fris de volgende dag om vier uur weer beginnen met borrelen. Dus waarom zou je dat nu niet doen en wel met carnaval? Nou omdat het vaak verschrikkelijk saai is, en ongelofelijk elitair, het kan wel wat méér humor gebruiken en wat minder stoelen. Je ziet de eerste dag al alle mensen die je komende week ook tegen gaat komen, en na twee avonden ben je wel uitgepraat, want zo boeiend zijn die vazen nu ook weer niet. Dus ik dacht, ik ga gewoon verkleed als designer, sinds het toch een soort carnaval is, alsof het één grote polonaise doe ik gewoon mee met iedereen en wordt ik een week lang een Deense designer van conceptuele design stoelen! Hoofdje schuin, vinger aan de kin en neem die kast maar goed in je op, het is namelijk weer DDW.

Mijn plan was om totaal niét op te vallen tussen al dat designwereld. Ik verzon een mooie alias, Brent, met een passende achternaam Kottar, dat is een bed van de Ikea. Kocht een goed V hals shirt, pruikje en een designerbril. Een mooi pak, een stapel visitekaartjes en een grote Ikea tas met daarop in dikke letters designer met een pijl naar boven. Oo ja en natuurlijk ook nog een sjaaltje, een echte designer kan niet zonder. Et voila, de stad is een designer rijker. Al de hele week deed ik mezelf voor als Brent en probeerde ik samen met mijn partner in crime Walter Melon zoveel mogelijk openingen af te gaan waar we onze performance uit konden voeren. Elke dag maakte ik een mooi programma waar we goed, juist niet zouden opvallen. Het is een zware week hoor.

Op de donderdag was ik al op de opening van Desque geweest, de Dutch Management Awards bijgewoond, de Design Beurs gezien en nog twee andere openingen meegepikt. Want ook dat, en vooral dat is DDW, proberen zoveel mogelijk openingen en dergelijken bij te wonen waar je lekker gratis hapjes en drankjes kan janken, en daarna pas naar een echt feest. Ik was die avond best wel kapot van de hele dag designen tot ik werd gebeld door iemand die mij vroeg of ik niet in mijn Brent rol op zaterdag een groep belangrijke mensen van de gemeente wou rondleiden. Ik twijfelde  geen seconde. Ik dacht hoe moeilijk kan dat zijn, een paar uurtjes ouwehoeren over design kan iedereen. Zo staat het ook op mijn tas ‘iedereen = designer’, en zo is het maar net.

Het begon die zaterdag al goed met een enorme kater en een schorre keel. Het leek me de avond daarvoor namelijk een goed idee om een carnavaleske hese stem aan mijn alter-ego toe te voegen. Dit zou namelijk wel goed bij mijn Deense, Zweedse of whateverse karakter passen. Het zou me wat intelligenter laten lijken, wat authentieker, want zijn niet alle Deense stoelen-ontwerpers hees? Ik heb geen idee.

Ik keek door het 9 pagina’s dikke draaiboek op zoek naar mijn contactpersoon die ik moest bellen om te vertellen dat we wat later zouden arriveren. Fashionably late, heet dat, plus de dag zou duren van 12 tot 22 dus dat kwartiertje maakt niks uit. Vanaf het moment dat ik het nummer intoetste wist ik dat we niet meer terug konden, en ik alleen nog maar Brent kon zijn. Dus daar ging die dan maar, mijn meest arrogante designer stem op en gaan met die Alessi banaan. ‘hallo, met Brent, wij komen wat later. -Uuh hallo, oké hoeveel later, en met wié spreek ik trouwens? -Met Brent Kottar van Brent Kottar Design, ik kom met mijn assistent een kwartiertje later…duuh’

Mijn designer outfit had ik de nacht ervoor al netjes op de grond gegooid, het stonk nog lekker na bier, rook, zweet en een weekje designen, pruik en brilletje op, check. Ikea designer tas, check. Stapeltje visitekaartjes, check. Walter Melon op een vouwfietsje, check. Op naar de universiteit.

We lopen de ongezellige vergaderzaal binnen, en beginnen gelijk als een gek ongemakkelijk handen te schudden en kennis te maken met alle andere designers en gemeente mensen. ‘Hallo Brent Kottar, hallo Brent, hallo Niels eeeuh nee kut Brent ik zei Brent’. Dit zou nog moeilijker worden dan we dachten, gelukkig ging dat slippertje ongemerkt voorbij door alle chaos die we veroorzaakten. Het was namelijk voor niemand nog duidelijk wie wij in godsnaam waren. Ik begon dus te verklaren dat wij invielen voor een goede vriend van ons, ‘eeeeeuhm hij heet uuuhm…, nou ja hij werkt iniedergeval met iets als vormgeven en wij waren toevallig deze week in de stad voor die design week van jullie’.

—
Hoe zullen onze twee helden zich redden… u leest het laters op BIKÅI 9Ö

reneger | Hendige tags: DDW, Literatuur, Neals Bay, walter melon | 12 Replieken » |
Broertjes van deze post: Brent & De Bobo’s II | Those Where The Desings My Days | Design Week Volgens Vice |